Çeçen savaşı tanığından Kafkasya

1995'de meydana gelen Rus-Çeçen savaşına tanıklık eden, ''Çeçenya Günlüğü"nün müellifi Thomas Goltz, Kafkasya'yı değerlendirdi.

Çeçen savaşı tanığından Kafkasya

Çeçen-Rus savaşının tanuğı Amerikalı gazeteci Thomas Goltz, Kafkasya'yı ve ABD'nin bölge politikasını analiz etti.


Ryskeldi Satke -1995 yılında Çeçenya-Rusya savaşına şahit oldunuz ve “Çeçenya Günlüğü” adlı kitabınızı kaleme aldınız. Kendini bağımsız ilan eden Çeçenya ve Kremlin arasındaki çatışmanın başlaması üzeriden 15 yıl geçti. Çeçenya çatışmasının Rusya için bittiğini düşünüyor musunuz? Yoksa Kuzey Kafkasya'da daha büyük çaplı bir kısır döngü turunun başlarında mıyız?


Thomas Goltz –
Bu soruyu sorumlu bir şekilde cevaplandırmak çok zor benim için. Neredeyse on yıldır bölgeden uzak kaldım ve bilgilerimi açık kaynaklardan ediniyorum. Bunlardan bazılarına göre Kadirov (vahşete dayalı olarak) kendisine (ve dolayısıyla Çeçenya'ya) Dudayev ve Maşhadov'a nasip olmamış bir fiili bağımsızlık bahşeder şekilde gücünü pekiştirdi. Diğer bazılarına göre çok sayıda polisin öldürülmesi ve İnguşetya'daki diğer şiddet olayları yaklaşan daha büyük bir şiddetin ayak sesleridir.


RS – Gürcistan ve Rusya arasındaki siyasi bir kriz, 2008 yazında Güney Osetya'da tam bir savaşa yol açtı. Almanya'da haftalık yayınlanan Der Spiegel, başında Heidi Tagliavini adlı Kafkasya uzmanı İsviçreli bir diplomatın bulunduğu AB soruşturma komisyonuna ait raporun özetini yayınlanmıştı. Buna göre her iki taraf da suçluydu fakat Gürcistan Cumhurbaşkanı Sakaşvili, Güney Osetya'daki Rus askerlerine karşı bir askeri operasyon düzenleyerek kışkırtıcı bir rol oynadı. Diğer yandan ABD, Kremlini öfkelendiren Gürcistanı destekliyor. Rusya-Gürcistan çatışmasında sizin benimsediğiniz görüş nedir? NATO'nun Doğu'ya doğru genişlemesine karşı Rusya'nın saldırgan tutumunun Gürcistan'daki savaşla bir ilgili var mıdır sizce?


TG – Gürcistan Günlüğü adlı kitabımın güncellenen son bölümünü okumanızı tavsiye ederim çünkü dile getirdiğiniz tüm meselelere değinmektedir. 2008 yazında yaşanan olaylar, “Teksas Çözümü'nün” mükemmel bir tekrarı olduğunu söyleyeceğim. Yani 1846'da ABD-Meksika arasındaki savaş. ABD, Louisianna'ya saldırsın diye Meksika'yı kışkırtıp durmuştu; Amerikan kuvvetleri belirli bir noktada ezici bir güçle tepki verip Teksas'ı ele geçirdiler. Böylece Teksas “bağımsız” bir ülke oldu ve sonra da (bir köle eyâlet olarak) Amerika tarafından emildi. Subay olarak o savaşta bulunan Ulysses S. Grant, hâtıratında Meksika/Teksas savaşının “Amerikan tarihindeki en haksız ve emperyal savaş” olduğunu, doğrudan doğruya Eyâletler Arası Savaşa/Sivil Savaşa yol açtığını kaydetmiştir. Başka bir ifadeyle, ahmaklığı yüzünden Sakaşvili'nin işlediği suç her ne olursa olsun (ABD ve Batının Savaşvili'nin kaderi yüzünden III. Dünya Savaşı tehlikesi atlattığı inancı dâhil), 2008 yazında yaşananları Rusya'nın doğrudan kışkırtmasının bir sonucu olarak görüyorum. Şayet Sakaşvili Ağustos'ta tepki vermesiydi, Eylül'de veya Ekim'de başka bir kışkırtma gelecekti.


RS – Türkiye ve Kafkasya siyasetine son birkaç yıldır boru hattı projeleri hâkim. Nakil güzergâhları çevresindeki meselelerin karmaşıklığına bakınca Nabuko projesinin şansı nedir? Nitekim Rusya ile savaşta Gürcistan'daki durumu gördük. Bu boru hattının güvenilirliği hakkında ciddi kaygılar oluşmuştu.


TG – Bölgedeki boru hattı politikası kafa karıştırıcı ve çelişkili. Rusya teorik olarak Nabuko'ya karşı, Türkiye ise bu projenin lehinde. Öyle ki bir kimse bu iki devletin rekabet içinde olduğuna inanabilir. Ama gelin görün ki Moskova ve Ankara, diğer boru hatlarıyla ilgili olarak anlaşma üstüne anlaşma imzalıyorlar... Her neyse, Nabuko'nun yaşayabilmesi için, Azeri doğalgazına ilave olarak hiç değilse bir kaynak daha olmalıdır – ya Türkmenistan (İran veya Hazar altından), İran yahut da Irak – ve tüm bu kaynakların hepsi de sorunlu (Amerikan dahli yüzünden özellikle de İran). Türkiye - Ermenistan yakınlaşmasını da duruma ekleyin, ki kilit ülke Azerbaycan'ı yabancılaştırmaktadır (gazını şu an Rusya'ya satıyor). Gerçekten çok karmaşık bir resim çıkıyor ortaya! Bakü-Tiflis-Ceyhan projesi için de aynısı söyleniyordu 1990'ların sonlarında – Haydar Aliyev'in siyasi iradesiyle halledildi yine de. Kim bilir?


RS – Türkiye ve Ermenistan, diplomatik ilişkileri başlatan ve iki ülke arasındaki sınırları açan tarihi bir anlaşmaya 2009 Kasım'ında imza attılar. Azeri yetkililer kızgın bir şekilde tepki verdiler ve böyle bir anlaşmanın Azerbaycan'ın ulusal çıkarlarıyla doğrudan çeliştiğini söylediler. Azerbaycan'ın sert muhalefeti karşısında Türkiye ve Ermenistan arasındaki anlaşmanın geleceği nedir sizce?


TG – Türkiye'nin Ermenistan'la (o da en iyi halde) soğuk bir ilişki uğruna Azerbaycan'la ilişkilerini büsbütün feda edebileceğinden şüpheliyim fakat daha önce Türkiye kendi ayağına kurşun sıkmıştı ve bunu bir kez daha yapabilir.


RS – Türkiye son yıllarda İran'ın nükleer faaliyetleri hakkında ABD'yle olan dâhil, İran ve Batı arasında arabuluculuk faaliyetleri yürütüyor. İsrail'in Gazze saldırısı öncesinde Suriye-İsrail dolaylı görüşmelerinde Türkiye'nin rolüne şahit olduk. Bazı batılı uzmanlar, bir NATO müttefiki olarak, Türkiye'nin bölgedeki nüfuzuyla önemli bir rol oynadığına inanıyorlar. Sizin kanaatinize göre, Türk dış politikasında proaktif girişim yönünde bir değişim söz konusu mu? Türkiye'nin Afganistan'da güvenilir bir oyuncu olabileceğini düşünüyor musunuz? Zira Türk askerleri Afgan ordusunun eğitimine katkıda bulunuyor ve Afganistan altyapısını inşa çabalarına katılıyor.


TG – İki farklı soru var burada. Birincisi, Türkiye'nin “Komşularla Sıfır Problem” gibi bir proaktif dış politikasıyla ilgili. Bu bakımdan, Suriye, Irak, Yunanistan, Balkanlar, Rusya ve en son İran politikalarında bazı ilginç değişimlere elbette ki şahit olduk. Tüm bunların nereye kadar sürdürülebileceği veya ne kadarının sadece basın manşetinden ibaret olduğu ayrı bir mesele. Afganistan'a gelince, bir NATO üyesi olarak, Türkiye katılmak zorundaydı (ve çatışmanın ilk safhasında hevesle yaptı bunu) ama askeri birliğinin muharebede kullanılması taleplerini tutarlı bir şekilde geri çevirdi ve dahlini eğitimle sınırlandırdı. Dolayısıyla, Türkiye'nin duruşu başlangıçtan beri tutarlı; değişen şey, savaşın doğası, ABD dahlinin düzeyi ve ABD'nin Türkiye ve diğer NATO üyelerine karşı kızgınlığı oldu zira en baştaki oyun planından ayrılmıyor ve genişletilmiş savaşa çekilmeyi reddediyorlar. Eski ya da yeni Türk dış politikasıyla bir alakası yok bunun; yaklaşık 50 yıldır bir NATO üyesi olarak taahhütleriyle alakalı.


RS – Afganistan'da Amerikan ve NATO askeri harekâtı başlayalı 9 yıl oldu. İstikrarsızlaşmış bir Afganistan'ın bölgedeki siyasi istikrarsızlığı tırmandıracağını düşünüyor musunuz? Çin'in Sincan eyâleti de buna dâhil. ABD ve NATO, Afganistana siyasi denge getirebilecek mi?


TG – ABD/NATO'nun Afganistan yaklaşımı hakkında hayli karamsarım fakat Afganistan'dan derhal çekilmeleri ve kartların olduğu yerde devrilmesine izin vermeleri dışında benim çözümüm diye sunacağım pek bir şey de yok. Bu çok da sorumlu bir yaklaşım değil, biliyorum. Sincanla ilgili olarak, başarısızlığın evvela Pakistan için onun ardından da Orta Asya'daki eski Sovyet cumhuriyetleri için sonuçları var, ki ben daha ziyade bunlar hakkında kaygılanıyorum.


RS – Gürcistan, Ukrayna ve Kırgızistan'da yapılan renkli devrimler eski Sovyet cumhuriyetlerindeki bir siyasi boyutu değiştirdi, Rusya, komşu devletlerdeki yeni herhangi bir gelişmeye muhalefet eder hale geldi. Ruslar ve Çinliler, bu devrimlerin arkasında ABD Dışişleri Bakanlığının olduğuna inanıyorlar. Rusya'nın Ukrayna ve Gürcistana karşı yaklaşımı, o tarihten sonra daha saldırgan bir hal aldı. Kremlin politikası, Ukrayna ve Rusya arasında yaşanan ve AB'de doğalgaz sıkıntısı da doğuran doğalgaz ihtilafında doğrudan bir role sahipti. Güney Osetya'daki Gürcistan-Rusya savaşı, Kremlin'in sert çizgisinin bir diğer örneğidir. Kırgızistanla ilgili olarak ise 2005 lale devriminin beklenen değişimi getirmediği söylenebilir. Dahası, Kırgızistan tekrar otoriteryan bir rejimin eline düştü. Renkli devrimlerde ABD Dışişleri Bakanlığı rol oynadı mı sizce? Sizin görüşünüze göre, Rusya'nın sert tutumuna rağmen Gürcistan ve Ukrayna yakın gelecekte AB ile bütünleşir mi?


TG- ABD Dışişleri Bakanlığının renkli devrimlerde doğrudan rol aldığını hatta aracı bir rol oynadığını bile sanmıyorum her ne kadar Soros Vakfı gibi yarı resmi kurumlar haddi aşacak denli destekçisi idiyse de. Kırgızistan'daki lale devrimi, gül ve turuncu devrimlerini alkışlayanları hayal kırıklığına uğratmış olabilir ama bu sözümona iki devrim, frene basma tehlikesiyle karşı karşıya ve Azeybaycan'da başarısız olan renksiz devrim ise kötü bir şakaydı. Gürcistan veya Ukrayna'nın AB veya NATO'ya katılmasına gelince: Boşu boşuna nefesinizi tutmayın!


RS – İnsan hakları konusunda zayıf bir sicili olmasına rağmen Kazakistan, eski Sovyet cumhuriyetleri arasında AGİT başkanlığı (2010'da) yapan ilk ülke. O aynı Batı demokrasilerinin teşvik ettiği temel ilkelerin çiğnenmesine batıda göz yumulduğunun teyididir bu. Sizin kanaatinize göre, AB'nin Kazakistan'la ilgilenmesi için doğal kaynaklardan başka ne sebep var?

TG- Doğal kaynaklar. Nokta.


Kaynak: Ohmy News


Dünya Bülteni için çeviren: M. Alpaslan Balcı

Güncelleme Tarihi: 03 Şubat 2010, 17:41
YORUM EKLE
YORUMLAR
www.beyazrenkler.com
www.beyazrenkler.com - 9 yıl Önce

ÇEÇEN ŞANLI MÜCADELESİ MOSKOF’A, YERLİ İŞBİRLİKÇİLERİNE ve SOYSUZLARA GEÇİT VERMEZ-MEDET ÜNLÜ -ÇEÇEN CUMHURİYETİ İÇKERİYA FAHRİ KONSOLOSU

--------------------------------------------------------------------------------








Çeçenler çok badireler atlattı Çok savaşlar gördü, sürgünler yaşadı Ama hiçbir zaman ALLAH’ın Kudret, Azamet ve Rahmetinden umutlarını kesip ye’se kapılmadılar Yaşanan propaganda savaşlarında yüreklerimizi ve beyinlerimizi iğfal ve ifsad etme stratejik şeytaniliğine itibar etmeyiniz Çünkü bu savaş türünün argümanları ve aktörleri ilgili karşı merkezlerin memuru olarak yanı başınızdan da çıkabilir



ÇEÇEN CUMHURİYETİ İÇKERİYA DEVLETİ, SSCB daha tarihin mezarlığına atılmadan önce bağımsızlık yolunda “Devlet Olma Talebi” ne istinaden tek yanlı egemenlik ve 6 Eylül 1991 yılında Tam Bağımsız Devlet olarak kendini dünyaya ilan etti
Bağımsızlık ilanını ortaya koyan Çeçen Halk İradesi, Devletini koruma iradesini de ortaya koyarak son 18 yıldır devam eden acımasız zorlu savaşlara rağmen bu kararlılığından vazgeçmemiştir
Bayrağını, milli marşını belirlemiş, anayasasını oluşturmuş, bütün sosyal, idari, hukuki boyutlarda ve devlet olmanın gereklilikleri açısından, siyasi, askeri organlarıyla dünya devletler ailesinin bir üyesiyim demiştir
Bu bağımsızlık kararını içine sindiremeyen Rusya, dünyanın diğer devletlerinin de hadiseye sessiz kalması ile Çeçen Cumhuriyeti İçkeriya Devletine savaş açmıştır Yakmış, yıkmıştır
Çeçen Halkı Rusya’nın açtığı bu savaşa yiğitçe bir duruş sergileyerek karşı koymuştur Bağımsızlık idealinden vazgeçmeyeceklerini de göstermişlerdir ÇEÇEN CUMHURİYETİ İÇKERİYA’nın kurucu Devlet Başkanı olan Aziz şehidimiz CAHAR DUDAYEV ile sonraki Devlet Başkanlarımız ZELİMHAN YANDARBİYEV, ASLAN MASHADOV ve ABDULHALİM SADULLAYEV ile nice şanlı komutanlarımız, mücahitlerimiz bu yolda şehit olmuşlardır
Çeçenler müslümandır ve küfrün egemenliğini asla kabul etmemişlerdir Hükmü sadece Cenab-ı ALLAH’a hasreden itikadi sorumluluklarının farkında olarak yüzyıllarca her daim ĞAZOT- GAZAVAT- CİHAD ederek küfre Moskofa karşı direnmiş ve savaşmışlardır
Tarih ve mücadele içerisinde korkanlar, tırsanlar, ihanet edenler olsa da tarihin hiçbir döneminde Rus’a boyun eğen, Rus’u efendi sayan bir kabul olmamıştır
Direnişin ve savaşın zorlukları ve Çeçen’lerin kendi şartları dikkate alındığında soykırımların, zulümlerin ve sürgünlerin yaşandığı dolu dolu örnekler ortadayken Çeçen’ler hiçbir zaman savaşı isteyen taraf olmamıştır Aksine her fırsatta barıştan yana olduklarını ortaya koymuşlardır
Çeçen Bağımsızlık hareketi, yüzyıllarca Çeçen Coğrafyasına hükmetme isteğinde olan Rus’lara ve Rusizm ideolojisine karşı yapılmıştır Rus müstevli saldırılarına karşı verilen bu savaş, Milli Mücadeledir
Tarih boyunca bir çok topluluk kendi milli mücadelesini vererek özgürlüklerine kavuşabilmişlerdir Ama bedel ödeyerek ve acılar çekerek Çok değil 90 yıl önce Türkiye’de yedi düvele karşı verilen milli mücadeleye benzer karakterdedir, Çeçen Milli Mücadelesi de…
Çeçen’lerin hadiseye temel bakış açılarının ne olduğunu ifade etmek, onların bu inançla çok zor bir hayatı yaşamak zorunda bırakıldıklarını unutmadan ve zillete tabi olmayı istemediklerini belirtmek gerekmektedir
Küfre karşı verilen mücadele yalnızca silahlı mücadele değildir Moskof’a karşı verilen milli mücadele için iman gerekir, sabır, sebat gerekir, milli bir ruh gerekir, şerefli ve haysiyetli olmak gerekir Bu vasıflarında zaafiyet sahibi olan yapılar ya kenara çekilir ya beşeri gücü, ilahi güce karşı tercih eder, ya dünyevi bir bedel karşılığı kendini satar ya da düşmanını efendi, kendisini de onun kemik yalayıcısı konumuna getirerek ihanet çemberine dahil olup şerefsiz bir hayatla dünya ve ukbasını karartır Küfrün ve şeytaniliğin oyuncağı olur Lanetle anılmaya müstahak olur

http://www.beyazrenkler.org/forum/showthread.php?t=23732

banner39

banner36

banner37

banner35